Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 29 września 2016
w Esensjopedii w Esensji w Google

Baba z jajami

Esensja.pl
Esensja.pl
Przechodzimy tu do jednej z kilku najistotniejszych, moim zdaniem, zalet „Achai”. Otóż jest to ulubiony przeze mnie typ powieści, której autor ku czemuś zmierza, w związku z czym rozsiewa tropy i aluzje, sugerując, że nadchodzi zmiana. Wiemy, od samego początku, że przeznaczeniem Achai jest zatrząść posadami świata. Zaan z Siriusem niechcący zapoczątkowują Odrodzenie. Dotychczasowy układ polityczny, zaczyna się chwiać, pojawiają się pierwsze rysy, do których powstania przyczyniają się niejednokrotnie nasi bohaterowie. Dzieje się zatem wiele, a dziać się będzie jeszcze więcej, bo „Achaja” zdaje się być dopiero początkiem, pierwszym tomem dylogii.

Andrzej Ziemiański
‹Achaja. Tom I›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
10,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAchaja. Tom I
Data wydaniagrudzień 2002
Autor
Wydawca Fabryka Słów
CyklAchaja
ISBN83-89011-06-0
Format622s. 125x195mm
Cena29,99
Gatunekfantastyka
WWW
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj w
Zobacz w
Nie cierpię przyznawać się do błędu. A muszę to teraz zrobić, bo napisana przez Andrzeja Ziemiańskiego „Achaja”, która swego czasu (dzięki lekturze jej fragmentu w „Science Fiction”) zdawała się być zbliżającą katastrofą polskiej fantasy, okazała się bardzo dobrą, wciągającą, zabawną i pasjonującą powieścią przygodową. Krew się, owszem, leje, seksu też nie zabraknie, ale wszystko to, z nielicznymi wyjątkami, znakomicie wpasowuje się w szalony galop wydarzeń. Cóż, jeszcze raz potwierdza się stara prawda, że książki należy czytać w całości, a zanęcające kawałki lepiej ignorować.
Fabuła składa się z trzech głównych wątków – po pierwsze, jest to historia Achai. Młode to dziewczę nie pragnęło od życia niczego specjalnego, ale los skazał ją na wielkość. Zaczyna się od tego, że zła macocha wrabia Achaję w służbę wojskową, a następnie załatwia jej ekspresowy transfer w niewolę. Tam nasza bohaterka przejdzie ciężką szkołę życia, zgodnie z prastarą łacińską zasadą per aspera ad astra. Szczegółowego opisu nieszczęść nie podaję, muszę jednak przyznać, że autor ma szczęście, że w paru momentach powieści nie znajdował się w moim pobliżu, bo… no, cóż książka naprawdę wciąga, a bohaterowie, mięsiści i krwiści, budzą w czytelniku żywe uczucia. „Achaja” nie pozostawia obojętnym, nieraz budzi wściekłość i rozczarowanie.
Często mamy jednak okazję, aby się serdecznie pośmiać – o to Andrzej Ziemiański zadbał w drugim, równoległym wątku Zaana i Siriusa. Połączenie jest zaiste wybuchowe – stary przechera, kuty na cztery nogi chytrus, znający wszystkie podłe sztuczki, jakie ludzkość zdołała obmyślić, przyłącza się do młodego awanturnika bez kompleksów i zasad, aby razem z nim podbić świat i uwiecznić swe imię na kartach historii. Obu nie obce są przekręty i awantury, aż w końcu wpadają na pomysł tak szalony, że musi się powieść. Ich losy najbardziej skrzą się chyba humorem i radością, bo chociaż nieraz grozi im zmielenie w trybach wielkiej polityki, to, w przeciwieństwie do Achai, nasi dwaj bohaterowie nie zostaną przeciągnięci pod kilem wszelkich upodleń tego świata.
Do tego dochodzi wątek trzeci – trudny do zaklasyfikowania opis przygód czarownika Mereditha. Otóż Andrzej Ziemiański wchodzi tu w obszary kojarzące się raczej z fantastyką naukową, pisze wywody dość ścisłe i zajmuje się sprawami kojarzącymi się z cyberpunkiem i metafizyką. Przygoda schodzi tu na drugi plan, nad czytelnikiem i nic nie podejrzewającymi bohaterami zaczyna rozciągać się bardzo nieprzyjemny cień. Bogowie postanowili coś zrobić, a ponieważ z definicji są to istoty mało zważające na los jednostek, zanosi się na przykrości – ogień i masową zagładę co najmniej.
Przechodzimy tu do jednej z kilku najistotniejszych, moim zdaniem, zalet „Achai”. Otóż jest to ulubiony przeze mnie typ powieści, której autor ku czemuś zmierza, w związku z czym rozsiewa tropy i aluzje, sugerując, że nadchodzi zmiana. Wiemy, od samego początku, że przeznaczeniem Achai jest zatrząść posadami świata. Zaan z Siriusem niechcący zapoczątkowują Odrodzenie. Dotychczasowy układ polityczny, zaczyna się chwiać, pojawiają się pierwsze rysy, do których powstania przyczyniają się niejednokrotnie nasi bohaterowie. Dzieje się zatem wiele, a dziać się będzie jeszcze więcej, bo „Achaja” zdaje się być dopiero początkiem, pierwszym tomem dylogii.
Wszystko to, o czym traktowała do tej pory ta recenzja – kreacja bohaterów i ukazanie ich wewnętrznych zmian, intrygi wielkich i przekręty małych, starcia w wielkiej i małej skali (jest nawet jedna strzelanina!), epidemie i tortury – miało szczęście trafić w ręce autora znającego swe rzemiosło. Andrzej Ziemiański umiał napisać tę powieść, wiedział, jak czytelnika rozwścieczyć, a jak rozbawić, wiedział, gdzie zagadkę rozwiązać, a gdzie zostawić przynętę na dalsze strony. Mówiąc krócej – to się po prostu świetnie czyta, to są trzy godziny wyrwane z życiorysu, to jest czas poświęcony wyłącznie na śledzenie losów Achai & Co. Wyczyn ten zasługuje tym bardziej na podziw, jeżeli uwzględni się, że w „Achai” nie stroni się od słownictwa wagi superciężkiej i scen mocno drastycznych. I w zasadzie przez całą powieść nie ma się wrażenia, że są to wtręty obce, rażące i zupełnie zbędne (są dwa – trzy wyjątki, ale, hej, „Achaja” to ponad sześćset stron!).
Polecam zatem „Achaję” gorąco, bo jest to jedna z najlepszych rozrywkowych powieści fantasy, jaką zdarzyło mi się ostatnio czytać.
koniec
15 kwietnia 2003
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Steam-science-fiction
Miłosz Cybowski

29 IX 2016

„Czterdzieści i cztery” Krzysztofa Piskorskiego to całkiem udana mieszanka. A miesza się tu wszystko: historia alternatywna i historyczne postaci, słowiańska mitologia i wątki sf, steampunkowe tło i przygodowa fabuła. Autor bardzo obficie czerpie z przeróżnych źródeł, ale czy liczba inspiracji przekłada się na jakość powieści?

więcej »

Drugie wejście w las
Beatrycze Nowicka

28 IX 2016

„Lavondyss”, drugi tom cyklu Roberta Holdstocka, rozpoczętego „Lasem ożywionego mitu”, to powieść bardzo oryginalna. Ale też trudna w lekturze, ponadto do pełniejszego zrozumienia wydaje się wymagać od czytelnika wiedzy z zakresu antropologii.

więcej »

Ten okrutny XX wiek: W samym sercu wydarzeń
Miłosz Cybowski

27 IX 2016

„Generalne Gubernatorstwo. Mroczne serce Europy Hitlera” Martina Winstone’a powinno zadowolić wszystkich, niezależnie od ich poglądów na kwestie polityki historycznej. Książka nie tylko zwraca uwagę na rozwój małego dominum Hansa Franka na ziemiach okupowanej Polski, ale również stanowi przypomnienie, jak duża część Holokaustu rozegrała się poza Auschwitz.

więcej »

Polecamy

To żyje!

Piątka na piątek:

To żyje!
— Esensja

Odrażający, brudni, źli
— Esensja

Podróż w Nieznane
— Esensja

Czas do szkoły
— Esensja

Zobacz też

Inne recenzje

Kpina zwana parodią
— Artur Chruściel

Tegoż twórcy

Znajdź Ziemców na obrazku
— Magdalena Kubasiewicz

Holmes’ Heroes
— Jakub Gałka

Ziemiański w oparach absurdu
— Michał Foerster

Popłuczyny po Zajdlu i Wnuku-Lipińskim
— Sebastian Chosiński

Czytając Breslau
— Michał R. Wiśniewski

Kpina zwana parodią
— Artur Chruściel

Baba z jeszcze większymi jajami
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Kronika śmierci niezauważonej
— Eryk Remiezowicz

Zamknąć Królikarnię!
— Eryk Remiezowicz

Książka, która nie dotarła do nieba
— Eryk Remiezowicz

Historia żywa
— Eryk Remiezowicz

Na siłę
— Eryk Remiezowicz

Wpadnij do wikingów
— Eryk Remiezowicz

Gdzie korekta to skarb
— Eryk Remiezowicz

Anielski kryminał
— Eryk Remiezowicz

I po co ten pośpiech?
— Eryk Remiezowicz

Nie zawsze szczęście
— Eryk Remiezowicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.