Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

dzisiaj: 26 stycznia 2015
w Esensjopedii w Esensji w Google

Tu miejsce na labirynt…: Zemsta, która sprawia rozkosz

Esensja.pl
Esensja.pl
Na swoim szóstym studyjnym albumie grupa Bushman’s Revenge wyjątkowo poszerzyła swój skład z tria do kwartetu. Muzykiem zaproszonym jako gość do udziału w nagraniu „Thou Shalt Boogie!” został klawiszowiec David Wallumrød, który w wydatny sposób wpłynął na wzbogacenie brzmienia. Utwory, w których rozbrzmiewają jego organy Hammonda, należą do najbardziej porywających.

Bushman’s Revenge
‹Thou Shalt Boogie!›

EKSTRAKT:80%
TytułThou Shalt Boogie!
Wykonawca / KompozytorBushman’s Revenge
Data wydania22 listopada 2013
NośnikCD
Czas trwania43:38
Gatunekjazz, rock
EAN7033662021512
Wyszukaj wMatras.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Utwory
CD1
1) I Am an Astronaut03:54
2) Baklengs Inn i Fuglekassa17:16
3) Waltz Me Baby, Waltz Me All Night Long05:58
4) Kugeln und Kraut14:25
5) Hurra for Mamma02:06
Zacznijmy od krótkiego przypomnienia (bo przecież mieliśmy już okazję pisać w ubiegłym roku o tym zespole): Bushman’s Revenge powstała w 2003 roku w Oslo. Od początku istnienia grupę tworzy trzech muzyków: gitarzysta Even Helte Hermansen, basista – bądź, jeśli istnieje taka potrzeba, kontrabasista – Rune Nergaard oraz perkusista Gard Nilssen. Pierwszy album nagrali cztery lata po powstaniu (dla firmy Jazzaway), później związali się z renomowaną wytwórnią Rune Grammofon, pod skrzydłami której pozostają do dzisiaj. W tym czasie (od 2009 roku) wydali dla niej jeden krążek koncertowy i pięć studyjnych, w tym także ten najnowszy, zatytułowany „Thou Shalt Boogie!”. Sesja nagraniowa odbyła się w legendarnym, liczącym już sobie trzy dekady studiu Athletic Sound w Halden w czerwcu ubiegłego roku, a jej efekty zostały upublicznione w listopadzie. Niektóre z nowych kompozycji fani poznali jednak wcześniej, podczas koncertów, spośród których najbardziej prestiżowy był występ na corocznym – odbywającym się od pół wieku – festiwalu jazzowym w Kongsberg. Na scenie zespołowi towarzyszył tam klawiszowiec David Wallumrød, który wziął udział w realizacji albumu. I nie był to jedynie klasyczny występ gościnny, ograniczający się do zagrania kilku dźwięków w jednym czy dwóch kawałkach. Wallumrød – niezwykle doświadczony muzyk sesyjny (choć nie tylko) – odcisnął na „Thou Shalt Boogie!” silne piętno. Z czego wielbiciele Bushman’s Revenge powinni być zresztą bardzo zadowoleni.
To nie jest długa płyta, trwa zaledwie czterdzieści kilka minut. Ale Norwegowie zdążyli nas już przyzwyczaić do tego, że nie należą do muzyków, którzy maksymalnie zapełniają powierzchnię nośnika. Stawiają bowiem na jakość, a nie na ilość, czego nie można powiedzieć o wielu innych kapelach o proweniencji progresywno-rockowej (jak chociażby Dream Theater, Transatlantic czy The Flower Kings). Poza tym zwykli, jak artyści przed trzydziestu laty (i wcześniej), publikować swoje albumy również w wersjach winylowych, co w pewnym sensie wymusza na nich ograniczenia czasowe. Na „Thou Shalt Boogie!” trafiło więc zaledwie pięć kompozycji, w tym dwie kilkunastominutowe, które tym samym zdecydowanie dominują nad pozostałymi i wpływają wydatnie na ocenę całej produkcji. A ta – musi być wysoka. Nie dlatego, że pod nagraniami podpisali się panowie z Bushman’s Revenge (plus David Wallumrød), ale z najbardziej oczywistego powodu – bo to zwyczajnie jest świetny koncepcyjny, choć w pełni instrumentalny, album. Że takowe też mogą powstawać, udowodnili już ponad czterdzieści lat temu Włosi z Planetarium, nagrywając bliską ideałowi płytę „Infinity”.
Zaczyna się „Thou Shalt Boogie!” od czterominutowego „I Am an Astronaut”, w którym za pierwsze dźwięki odpowiada Wallumrød. Słuchając jego organów, przez krótką chwilę można mieć nawet wrażenie, że to początek jakiegoś utworu o charakterze sakralnym. Lecz nic bardziej mylnego! Kiedy bowiem dochodzą pozostałe instrumenty, numer ten przeistacza się w niemal rasowy space-rock (stąd pewnie jego tytuł); ton nadają mu zaś potężnie brzmiąca perkusja, kosmiczne pasaże syntezatora oraz bardzo progresywna gitara. Po powrocie z orbity zostajemy poczęstowani pierwszym z dań głównych – najdłuższą na całym krążku kompozycją „Baklengs Inn i Fuglekassa”. Otwiera ją ponownie partia klawiszy, które obecne są tutaj praktycznie przez cały czas, choć w dalszej części głównie już na drugim planie. Numer utrzymany jest w wolnym tempie, ale to wcale nie oznacza, że niewiele się w nim dzieje. Wręcz przeciwnie – muzycy dbają o zmiany klimatu, nie brakuje w nim też zresztą wolt stylistycznych. Słyszymy zatem bluesrockową sekcję rytmiczną, przed którą wybija się gitara – raz zabierająca nas w świat post-rocka (w podróży tej towarzyszą jej instrumenty klawiszowe), to znów w krainę fusion (jazzowo-folkowe, nieco nawet taneczne, jest zwłaszcza solo na gitarze). Z tym wszystkim kontrastują natomiast smakowicie brzmiące organy Hammonda, które z miejsca przywodzą na myśl progresywną psychodelię rodem z lat 70. ubiegłego wieku. W drugiej części utworu robi się bardziej eksperymentalnie – Even Helte Hermansen sięga po przetworniki gitarowe, a Gard Nilssen przypomina, jak cudowne dźwięki można wyczarować na wibrafonie.
Fraza „Waltz Me Baby, Waltz Me All Night Long”, stanowiąca tytuł trzeciego utworu na płycie, może sugerować, że mamy do czynienia z typową „pościelówą”. I w pewnym sensie tak właśnie jest. Pierwsze minuty znaczone są spokojnym, niemal smoothjazzowym rytmem i delikatnymi barwami wyczarowywanymi przez gitarę, lecz z czasem kompozycja nabiera rozmachu i przeistacza się we wspaniały jazzujący rock progresywny – z kolejnym apetycznym pasażem organowym i partią solową Hermansena w stylu Steve’a Hacketta z czasów Genesis. Całkowitą odmianę nastroju przynosi z kolei „Kugeln und Kraut” – kawałek pełen psychodelicznego szaleństwa, którego nie powstydziliby się klasycy krautrocka, jak chociażby Guru Guru, Amon Düül, Xhol Caravan czy Can, którzy – podobnie jak Norwegowie – nie mieli oporów przed łączeniem muzyki progresywnej z jazzem awangardowym spod znaku Sun Ra czy Alice Coltrane, artystów bardzo zresztą przez muzyków Bushman’s Revenge cenionych. Płytę zamyka natomiast stonowana, idealna na taką okazję, miniatura „Hurra for Mamma”, muzycznie nawiązująca do „Waltz Me Baby…”. O ile jednak tamten kawałek w finale zachęcał do tego, aby wstać z łóżka, „Hurra…” przekonuje, aby zrobić coś dokładnie odwrotnego. Przed snem warto jednak zadbać o to, aby z samego rana „Thou Shalt Boogie!” ponownie znalazło się w naszym odtwarzaczu. Dlaczego? Bo nic Was tak skutecznie nie obudzi jak „I Am an Astronaut”!
koniec
28 stycznia 2014
Skład:
Even Helte Hermansen – gitara
Rune Nergaard – gitara basowa
Gard Nilssen – perkusja, wibrafon
gościnnie:
David Wallumrød – organy Hammonda, klawinet, syntezator
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: Niestrudzeni wędrowcy z planety Kobaïa
Sebastian Chosiński

22 I 2015

To ewenement! W czasach gdy większość zespołów, korzystając w pełni z dobrodziejstw nośnika CD, wypuszcza na rynek coraz dłuższe, trwające niekiedy po prawie osiemdziesiąt minut płyty, Christian Vander robi dokładnie na odwrót. Od kilku lat każdy kolejny album Magmy z premierowym materiałem jest krótszy. „Slag Tanz” zawiera dwadzieścia jeden minut muzyki. Ale przecież nie to jest najistotniejsze. Ważne, że to dobra muzyka.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Z odległego gwiazdozbioru
Sebastian Chosiński

20 I 2015

Przeszli dość zaskakującą drogę – od punka do psychodelicznego space rocka z zacięciem stonerowym. Warto jednak było, ponieważ wydany w październiku ubiegłego roku debiutancki pełnowymiarowy album norweskiej formacji Black Moon Circle to jedno z najciekawszych odkryć na scenie muzycznej. Co to oznacza dla Państwa? Wewnętrzny imperatyw, aby jak najszybciej wejść w posiadanie „Andromedy”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Kosmiczni awanturnicy z Oulu
Sebastian Chosiński

15 I 2015

Wsłuchując się w muzykę graną przez pochodzących z Finlandii braci Pitkänenów, Janiego i Markusa, można dojść do wniosku, że szaleństwo musieli wyssać z mlekiem matki. Obcowanie z płytami formacji Oulu Space Jam Collective to prawdziwie traumatyczne przeżycie, na szczęście sztandarowy ich projekt – Deep Space Destructors – prezentuje się dużo bardziej przystępnie. O czym przekonuje krążek zatytułowany po prostu „III”.

więcej »

Polecamy

10 największych rozczarowań muzycznych 2013 roku

Podsumowanie roku 2013:

10 największych rozczarowań muzycznych 2013 roku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Najbardziej seksowni 2013
— Esensja

50 najgorszych okładek płyt 2013 roku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Najlepsze książki 2013 roku
— Esensja

Najseksowniejsi aktorzy 2013 r.
— Esensja

50 najlepszych płyt 2013 roku
— Esensja

Najseksowniejsze aktorki 2013 r.
— Esensja

Porażki i sukcesy 2013, czyli filmowe podsumowanie roku
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Krzysztof Spór, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski

50 najlepszych filmów 2013 roku
— Esensja

Wybieramy komiks roku 2013 – nominacje
— Esensja

Zobacz też

Z tego cyklu

Niestrudzeni wędrowcy z planety Kobaïa
— Sebastian Chosiński

Z odległego gwiazdozbioru
— Sebastian Chosiński

Kosmiczni awanturnicy z Oulu
— Sebastian Chosiński

Delirium gwarantowane
— Sebastian Chosiński

Pokażę, na co mnie stać!
— Sebastian Chosiński

Czterech muzyków na progresywnym aksamicie
— Sebastian Chosiński

Orkiestrowa fantazja
— Sebastian Chosiński

Bohaterowie z Transylwanii
— Sebastian Chosiński

Memento bez banalnego tryptyku
— Sebastian Chosiński

Nie tylko ból, nie tylko cierpienie
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

East Side Story: Na planecie XT-59. Tylko gdzie to jest?!
— Sebastian Chosiński

Czarny węgiel, kruchy lód
— Marta Bałaga, Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Depresyjni chłopcy z przedmieścia
— Sebastian Chosiński

Końca nie widać… ale to dobrze
— Sebastian Chosiński

Narodziny potwora
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Jednostka niczym!
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Bycie prorokiem we własnym kraju…
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Ta noc do innych jest niepodobna
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Nie wolno wznosić się za wysoko
— Sebastian Chosiński

W drodze do Meksyku wiele zdarzyć się może
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000-2015 – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.